Beste lezer,

Wat bijzonder dat De Boekenverzamelaar, meer dan tien jaar nadat ik de roman schreef, nu in het Nederlands verschijnt. Terugkeren naar een boek dat je lang geleden hebt geschreven is een vreemde ervaring. Soms kan ik mijn eigen werk bijna lezen alsof iemand anders het heeft geschreven.

De Boekenverzamelaar ontstond uit mijn liefde voor sprookjes en gothic verhalen: werelden waarin achter een idyllische façade iets duisters verborgen ligt. Het boek start met het ‘happy end’, maar juist onder dat oppervlak bevinden zich onzekerheid en gevaar. Zoals in het sprookje van Blauwbaard wordt Violets nieuwsgierigheid een drijvende kracht: wat wordt er voor haar verborgen en wat gebeurt er wanneer ze besluit zelf te gaan kijken? 

Boeken spelen daarin natuurlijk een bijzondere rol. Voor Violet openen ze een wereld van verbeelding en betekenis. Haar man Archie kijkt er heel anders naar: voor hem zijn het kostbare objecten, dingen die je kunt bezitten, ordenen en controleren. Dat verschil was voor mij essentieel. Een lezer zoekt betekenis; een verzamelaar kan ook op zoek zijn naar bezit.

Zelf ben ik vooral een lezer. De boeken die voor mij werkelijk kostbaar zijn, hebben geen grote geldelijke waarde. Ik bewaar bijvoorbeeld mijn oude Narnia-boeken, mijn Beatrix Potter-boeken en bundels van Shakespeare en Tennyson die ik van mijn moeder kreeg. Hun waarde ligt in de herinneringen die ze dragen.

Schrijven is voor mij altijd een gesprek geweest met de boeken die ik zelf heb liefgehad. Soms is het een eerbetoon, soms een poging om me te bevrijden van de invloed die ze op me hebben gehad. Ik hoop dat De Boekenverzamelaar nu ook een plaats vindt tussen de boeken die u leest, bewaart en misschien ooit opnieuw openslaat.

Ik wens u veel leesplezier.

Alice Thompson